Ocaleni. Na skraju nieba
pomysł / choreografia / wykonanie: Agnieszka Kamińska
reżyseria świateł: Grzegorz Ruta, Agnieszka Kamińska
muzyka / wokal: Agnieszka Kamińska, mix: Adrian Wracławek
konsultacje: Aleksandra Śliwińska, Katarzyna Pastuszak
kostiumy: Julia Porańska
fragmenty tekstów: „The Mother” A. Kamińska, „Każdy przyniósł, co miał najlepszego” Mieczysław Abramowicz
premiera: 23 czerwca 2010, Klub ŻAK

Spektakl Ocaleni. Na skraju nieba niesie pytanie, na ile Człowiek ma wpływ na własny Los, a na ile Los kieruje Człowiekiem. Inspirując się powieścią Marka Jankowskiego Żelazna orchidea, która porusza temat szczęśliwego dzieciństwa bohatera dorastającego w Gdańsku czasu wojennego, które to dzieciństwo zmącone zostaje przez II Wojnę Światową, autorka eksploruje dramat samotności i opuszczenia. Spektakl jest także studium strategii przetrwania w ukryciu własnej tożsamości przed światem, dążenia Człowieka do ocalenia za wszelką cenę własnego życia i wewnętrznego kosmosu.
Spektakl jest realizowany dzięki pomocy finansowej Samorządu Województwa Pomorskiego oraz Urzędu Miasta Gdańska.

Agnieszka Kamińska ma niezwykłą zdolność zarażania uczuciami. Przeżywamy razem z nią całą historię od początku do końca. Taniec jest dopracowany w każdym szczególe. Pewność ruchów utwierdza nas w przekonaniu, że Kamińska nie tylko rewelacyjnie tańczy, ale również ma do przekazania coś ważnego. Jest pewna tego, co chce przekazać. Każda część ciała tancerki ma na scenie swoją konkretną rolę. Wszystko od początku do końca wypełnia precyzja. Mistrzowski ruch. (…)
Znakomita reżyseria świateł, którą Agnieszka Kamińska opracowała wraz z Grzegorzem Rutą, nie pozostawia nikogo obojętnym. Świat, początkowo zamknięty w jednym świetlnym kwadracie, zmienia się i powiększa niczym człowiek, krzyżuje niczym jego Los z Losami innych ludzi. Ponadto, w spektaklu Kamińskiej nie mogło zabraknąć jej wspaniałego głosu. Wymieszane teksty – własne i cudze, polskie i angielskie, mówione, szeptane i śpiewane – dopełniają całości kontemplowanej z niezwykłą uwagą. Wszystko to powoduje, że mamy do czynienia ze spektaklem na najwyższym światowym poziomie. Parafrazując tytuł tekstu Mieczysława Abramowicza, Agnieszka Kamińska przyniosła, co miała najlepszego. (Justyna Mazurkiewicz)

Agnieszka Kamińska do końca spektaklu jest konsekwentna. W spektaklu nie ma ani jednego fałszywego tonu. Ruch tancerki, wyraźnie inspirowany techniką tańca butoh, utrzymuje tempo przedstawienia w paraliżującej, upiornej wręcz monotonii. Obraz powojennej traumy, szoku wywołanego końcem dotychczas zrozumiałego i oswojonego świata, wywołuje wstrząsające wrażenie. (Łukasz Rudziński trojmiasto.pl)

Agnieszka Kamińska – tancerka, związana z Teatrem Amareya od 2003 roku; wokalistka, pedagog, instruktor pracy z głosem, uczennica wybitnych pedagogów pracy z głosem, tańcem i ruchem; tańczy od 1990. Jako tancerka debiutowała na scenie w 2001 roku spektaklem Anioł w Królestwie, w kolejnych latach współtworzyła spektakle w ramach działalności twórczej teatru Amareya. W ramach Amareya współpracowała z Joan Laage, Daisuke Yoshimoto, Atsushi Takenouchi, Ang Gey Pin, teatrem Gekidan Kaitaisha. W 2008 roku miała miejsce premiera jej solowego spektaklu Tribute to J.S.. Dotychczas śpiewała z kilkoma chórami, m.in. Joyful Gospel Choir oraz solowo, w pracy teatralnej śpiewa w spektaklach. Jest twórcą autorskiego programu artystyczno-edukacyjnego w zakresie rozwoju ruchowego i wokalnego.